Six Strange Stories in Latin About Moose

The moose, a majes­tic ani­mal, loved by all, has made some very inter­est­ing appear­ances through­out Latin lit­er­a­ture. Today we are dis­cussing six strange things about moose sourced from Latin lit­er­a­ture. Every­thing will in in Latin, so you can prac­tice your com­pre­hen­sion while build­ing vocab­u­lary and syntax.

Video

Watch a video of the same episode where the con­tent is explained and sup­port­ed by ani­ma­tions to facil­i­tate under­stand­ing and retention. 

Audio

Lis­ten to the audio of this episode: 

Text

Here you’ll find a tran­script of the episode for easy print­ing or reviewing.

Sal­vete sodales! Aus­cul­tatis Latini­tium. Secun­da pars: Sex res mirae quae de alcibus narrantur.

Ego sum hos­pes vester Daniel. Haec est series ser­mon­um Lati­no­rum, ubi Latine loquor de vari­is argu­men­tis velut de locu­tion­ibus Lati­nis, de lit­teris Lati­nis, et de ali­is magis nugacibus rebus.

Caesar Et Alces

Sue­tia, illa ter­ra in Europa sita, quae ad septen­tri­ones ver­git, magna ex parte sil­vis vesti­ta est. Has sil­vas incol­unt cum alia tum alces. Hodie narrabo quaedam de his besti­is mira atque inter­dum absur­da pror­sus quae sae­culis prae­teri­tis vel Latine vel Suet­ice memo­ri­ae prodi­ta sunt, id est quae in lib­ris scrip­ta sunt.

Cum ser­mo sit de alcibus, oportet for­t­asse ini­tium sumere a Cae­sare illo, qui in libro de bel­lo Gal­li­co sex­to de alcibus non­nul­la nar­rat. Quamquam haec sunt satis nota, tamen, quid iter­are nocebit?

Apud Cae­sarem scrip­tum vide­mus alces habere cru­ra sine nodis arti­c­ulisque. Itaque alces cru­ra flectere non pos­sunt ergo non pos­sunt procum­bere ut dormi­ant. Moles­tum sane. Quid igi­tur faci­unt? Stantne dum dormi­unt? For­t­asse… Idem Cae­sar por­ro nar­rat eas pro cubilibus uti arboribus ad quas se appli­cant et sic dormi­unt. Id est cum cru­ra flectere non possint, eunt ad arborem deinde cor­pus ad eam admovent ut pon­dus arbore sustineatur. 

“Deinde alces, labore fes­sa ad arborem ven­it, nihil mali suspicans.”

Vena­tores igi­tur qui alces capere vol­unt, quaerunt has arbores et clam, clam alcibus, id est, alcibus nesci­en­tibus, eas ser­ra accidunt. Hoc est ser­ris incip­i­unt suc­cidere arborem sed non suc­cidunt ut arbor cadat sed ita arborem accidunt ut infir­ma fiat. Deinde exspec­tant. Deinde alces, labore fes­sa ad arborem ven­it, nihil mali sus­pi­cans.  Ad cubile suum placide acced­it, ali­quas herbas for­t­asse man­d­u­cans et appli­cat se ad arborem (nunc infir­mam) et pon­dere suo eam afflig­it. Cum arbor cadit, alces una cum ea con­cid­it. Et, ut didicimus, cum alces habeant cru­ra sine nodis arti­c­ulisque sese erigere non pos­sunt et mis­er­ae capi­un­tur a vena­toribus vafris.

Haec fere Cae­sar nar­rat sed for­t­asse minus vera sunt. Abhinc aliqu­os dies oculis meis vidi alcem placide humi qui­es­cen­tem. Non ader­ant ami­cae eius quae eam eriger­ent. Sola hoc facere potu­it illa.

Alces In Bello

Si nunc a pri­mo saecu­lo ante Chris­tum natum ad saec­u­la recen­tio­ra tran­siver­imus, non­nul­la non minus mira vide­bimus. Nar­ran­tur in lib­ris his­tori­cis vet­eribus Sue­to­rum non­nul­la de alcibus et de eorum usu in bel­lo et oportet dicam: his­tori­ci qui nunc sunt de fide horum non­ni­hil dubi­tant nec for­t­asse immerito.

Videa­mus quid de rege Sue­to­rum Car­o­lo memo­ri­ae prodi­tum sit. Cum dico “Car­o­lus”, satis ambigu­um est quia pluri­mi reges Sueti­ci eius nomin­is fuerunt. Non autem satis con­stat utrum Car­o­lus IX an XI an XII fuer­it, quo­rum autem reg­na saecu­lo sep­ti­mo dec­i­mo et ine­unte duode­vices­i­mo fuerunt. Sed quicumque fuit, dic­i­tur Car­o­lus rex voluisse instituere tur­mas alci­um. Et tur­ma est grex fere trig­in­ta equi­tum in exerci­tu. Voluit igi­tur instituere tur­mam alci­um ubi equi­tes non equis sed alcibus insid­er­ent. Scil­icet quod alces mag­i­tu­dine sua ter­rorem hostibus inicer­ent. Hoc autem sub manus non suc­ces­sit, id est bene non suc­ces­sit (aus­cul­ta Quid sig­ni­fi­cat “sub manus suc­cedere” et quo­mo­do poni­tur? ut amplius de hac locu­tione cognoscatis.)

Quin eti­am saecu­lo unde­vices­i­mo ine­unte rur­sus fuit qui suaderet ut tur­mae alci­um instituer­en­tur. Hoc autem tum fieri non iam poter­at, quod saecu­lo exe­unte duode­vices­i­mo homines alces usque fere ad internecionem venati erant ut non essent satis mul­tae ad tur­mas tales. Internecio dic­i­tur ubi omnes fere ad unum inter­fi­ci­un­tur. Nunc autem numerus alci­um maior est, quod sane gaudemus.Join the Sodali­ci­um because we reg­u­lar­ly send out tips, updates and learn­ing material. 

Vetantur Homines Alcibus Vehi

Saecu­lo sex­to dec­i­mo Olaus Mag­nus, archiepis­co­pus Sue­to­rum, idemque scrip­tor praeclarus scrip­sit mag­num opus quod inscribitur de septen­tri­on­al­ibus gen­tibus. Hoc opere nar­rat de rebus gestis, de moribus, de fab­u­lis et de ali­is mul­tis quae ad has gentes per­tineant. Et hic liber est pror­sus lec­tu dignus qui mul­tis locis in rete nunc invenitur.

Teste autem Olao Mag­no, rex quon­dam vetu­it homines alcibus vehi ne sce­lesti homines, alcibus insi­d­entes, effuger­ent, quod illae tam cel­eres et laboris patientes essent. Nam, si sce­lesti alces con­scen­der­ant, ii qui equis insi­d­entes illos perse­que­ban­turasse­qui non poter­ant. Quin, hoc ipsum accidisse nar­ratur, nam dicun­tur duo cap­tivi suam quisque alcem con­scendisse et fugisse. Cum autem qui perse­quban­tur, equis insid­er­ent, cap­tivos asse­qui non potuerunt.

Haec autem omnia pro fab­u­lis for­t­asse haben­da sunt, sed non ideo minus mira fiunt.

Alces Ut Tabellarii

Alces vero, non modo in bel­lo sed et in re tabel­lar­ia usum praestare posse quidam contenderunt.

Et exe­unte saecu­lo duode­vices­i­mo Isacus de Darel­li, vir qui in nat­u­ram et indolem alci­um inquire­bat, con­tendit se domuisse alcem marem. Domare dic­i­tur qui bes­ti­am fer­am mitem red­dit ut non iam per­icu­losa sit et ut homi­ni pareat. Ille autem Isaa­cus alcem domuer­at ut vili­cus alci insi­d­ens cot­ti­die lit­teras domum ferre posset. 

Difficile Est Alces Pingere

Alia quoque satis mira de his besti­is memo­ri­ae prodi­ta sunt. Eten­im (hieme anni MDCLXXXIV) Car­o­lo XI rege vena­tio regia fac­ta est, cui nobilis­simus quisque inter­fuit. Inter hanc vena­tionem magna alces inter­fec­ta est.

Rex tan­topere de his rebus gestis sibi place­bat ut iuberet Davi­dem Ehren­strahl, pic­torem regium, alcem in tab­u­la pin­gere. Pic­tor autem alcem numquam vider­at, sicut mul­ti alii Sueti illius aetatis. Sed rex ipsa cor­nua alcis ad pic­torem mit­ten­da curav­er­at ut inde intium sumeret.

Cum nesciret quale cor­pus reliqu­um alcis esset, pinx­it alcem ex exem­p­lo fere equi, quae bes­tia cor­pore satis mul­tum ab alce dif­fert. Tab­u­la igi­tur pic­ta nul­lo modo regi placuit et dic­i­tur imper­avisse pic­tori mis­ero ut se con­fer­ret ad hor­tum suum, quo alces pasce­bat, ibi pic­tor spectaret et dis­ceret qua facie alces essent. Sane oportet bene novisse speciem alcium.

De Alcibus Potantibus Et Parum Abstemiis

Locu­tus sum usque adhuc de alcibus in bel­lo, in re tabel­lar­ia, in tab­u­lis pic­tis. Haec sane sunt magna sed restat ut de alcibus in con­vivi­is aliq­uid dicam. Hoc enim longe miris­si­mum est.

Tycho Bra­he, astro­lo­gus Danus ille clarus, qui saecu­lo sex­to dec­i­mo floruit, alcem domi­tam habuisse dic­i­tur. Astro­lo­gus vocatur qui in stel­larum nat­u­ram et motum inquir­it. Tycho ille astro­lo­gus Danus et Guil­hel­mus, comes Hes­sen-Kas­sel, inter se lit­teras dabant et accip­i­en­bant et olim Tycho Bra­he lit­teris scrip­sit sibi esse domi alcem domi­tam. Id est, domi habebat alcem quam domuer­at ut non iam fera esset. Quod cum cog­no­vis­set Guil­hel­mus, lit­teris rogav­it Tychonem num ad se illam alcem mit­tere vel­let. Placet illud quod rogat “Vin’ ad me mit­tere alcem tuam?”. Guil­hel­mus idem dix­it si alcem misis­set, se pro tam pul­chro dono equ­um praes­tantis­si­mum mis­su­rum esse.

Ad quod Tycho respon­dit mirum in mod­um: se alcem mit­tere non posse. Et cur, for­t­asse requiri­tis? Ecce. Dicun­tur duo ami­ci inter se spon­sionem huius­mo­di apud Tychonem fecisse: Ante alcem duos urceos posuerunt quo­rum altero vinum altero cerevesia con­tinebatur. Alter dix­it alcem vinum cerevesi­ae prae­lat­u­ram alter vero con­trar­i­um dix­it. Neuter autem vic­it, quia alces ambos urceos exhausit. Alces deinde, probe pota, per scalam ascen­dens cecid­it et crus fre­git. Haec fuit causa cur Tycho eam mit­tere non posset.

Haec autem non fuit sola alces quae teme­to delectare­tur. Nar­rat enim Olaus ille Mag­nus, cuius supra men­tionem feci, de parvis alcibus domi­tis quae in con­vi­is adhibeban­tur ubi cerevesi­am bibebant. Affer­am vobis ipsa ver­ba Olai Magni:

“alces nat­u­rali urgente siti epotant max­i­ma cerevesi­ae vasa”

De alcibus sane mul­ta alia dicen­da sunt, sed iam oportet me ire ad alcem meam quae cerevesi­am iam horam postulat.

Haec fere habui quae hodie de hac re dicerem. Gra­tias vobis ago quod aus­cul­tavis­tis. Si vobis placuit, rogo ut ami­cos de his ser­monibus cer­tiores faci­atis! Ita facil­ius alii hos ser­mones invenire poterunt!

Tan­tum’st, valete!